تبلیغات
انجمن علمی «علم اطلاعات و دانش شناسی» دانشگاه رازی کرمانشاه - ALAچیست؟
انجمن علمی «علم اطلاعات و دانش شناسی» دانشگاه رازی کرمانشاه
تاریخ : جمعه بیست و نهم اردیبهشتماه سال 1391

               انجمن کتابداران آمریکا(ALA)

 

این انجمن در سال 1876 در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، و در صدمین سال تشكیل كشور ایالات متحده امریكا تأسیس شد. سه شخصیت بزرگ كتابداری امریكا: جاستین وینسر، ویلیام فردریك پول، و ملویل دیویی از بنیان‌گذاران آن بودند. نخستین همایش انجمن با حضور 103 نفر تشكیل شد و در سال 1992 به 54000 نفر رسید....

این انجمن در سال 1876 در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، و در صدمین سال تشكیل كشور ایالات متحده امریكا تأسیس شد. سه شخصیت بزرگ كتابداری امریكا: جاستین وینسر، ویلیام فردریك پول، و ملویل دیویی از بنیان‌گذاران آن بودند. نخستین همایش انجمن با حضور 103 نفر تشكیل شد و در سال 1992 به 54000 نفر رسید.

اهداف. انجمن كتابداران امریكا، برپایه بیانیه 1879 خود با هدف "پیشبرد علایق كتابداری كشور از طریق تبادل افكار، تصمیم‌گیری، و ایجاد همكاری در همه سازمان‌های مرتبط با علم و اقتصاد كتابخانه، از طریق متمایل ساختن افكار عمومی به تأسیس و بهبود كتابخانه‌ها، و با پرورش نیّات خیرخواهانه در میان اعضا" تأسیس شد.

راهنمای خط‌مشی انجمن كتابداران امریكا با: 1) دسترسی به اطلاعات؛ 2) قانون‌گذاری و تأمین بودجه؛ 3) آزادی اندیشه؛ و 4) آگاهی عمومی آغاز شد.

تاریخچه این انجمن:

انجمن در نخستین ربع قرن تأسیس خود به‌كندی رشد كرد. جاستین وینسر، نُه سال به‌عنوان نخستین رئیس آن، سپس ویلیام فردریك پول و چارلز امی‌كاتر (هریك دو سال) در این سمت خدمت كردند. شاید بزرگ‌ترین پیروزی سیاسی انجمن، انتصاب هربرت پوتنام در سال 1899 به سمت كتابدار كتابخانه كنگره بود؛ سمتی كه او برای مدت چهل سال حفظ كرد و این كتابخانه را نیز به یك كتابخانه ملی واقعی تبدیل كرد.

با توسعه كتابخانه‌های دانشگاهی، عمومی، و آموزشگاهی، نیاز به كتابداران تربیت‌شده بیشتر شد. دیویی نخستین مدرسه كتابداری را در ژانویه 1877 در دانشگاه كلمبیا گشود. این مدرسه درحالی‌كه جزو طرح‌های انجمن كتابداران نبود، تحت رهبری او ارتباط تنگاتنگی با انجمن داشت و فارغ‌التحصیلان آن تأثیر عمیقی بر حرفه كتابداری گذاشتند.

در دومین ربع قرن، این انجمن شاهد گسترش سریع كتابخانه‌های كارنگی و پیدایش زنان به‌عنوان عاملی عمده در كتابداری امریكا بود. جنگ جهانی اول شاهد تلاش انجمن برای تهیه كتاب‌ها و خدمات كتابخانه‌ای جهت نیروهای مسلح ایالات متحده بود؛ تلاشی كه به تثبیت دائمی كتابخانه‌های نظامی انجامید. از سال 1907 با انتشار خبرنامه انجمن كتابداران امریكا، به‌عنوان نشریه رسمی انجمن، و سیاهه كتاب‌های انجمن كتابداران امریكا ، كه به‌كمك كارنگی از سال 1905 منتشر شد، انتشارات نیز گسترش یافت.

انجمن‌های حرفه‌ای كتابداری دیگری نیز به‌تدریج پیدا شدند كه عبارت بودند از: انجمن كتابشناختی امریكا (تأسیس 1904)، انجمن امریكایی كتابداران حقوق (تأسیس 1906)، و انجمن كتابخانه‌های تخصصی (تأسیس 1909). واحدهای فرعی انجمن كتابداران امریكا شامل كتابداران ایالتی، دانشكده‌ای، و مرجع؛ كتابداران كودكان؛ و كتابداران فهرست‌نویس (تأسیس 1900) پیش از این تشكیل شده بود.

در جشن پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن (1926)، بنیاد كارنگی اعطای بودجه‌ای چهار میلیون دلاری را برای بهبود آموزش كتابداری اعلام كرد. موضوع‌های عمده این انجمن در دو دهه بعد عبارت بود از: آموزش بزرگسالان، آموزش كتابداری، توسعه پیشرفت استانداردهای كتابخانه‌ای و حرفه‌ای، قوانین كتابخانه‌ای، و آزادی اندیشه.

در سال‌های بعد، كارل اچ. میلام، كه از 1920 تا 1948 به‌عنوان دبیر اجرایی خدمت می‌كرد، رئیس انجمن شد و، مانند پیشینیانش، رهبری نیرومند و سخنگویی برجسته برای پیشرفت كتابخانه‌ها و حرفه كتابداری بود.

ركود اقتصادی بزرگ نه تنها شاهد منابع اندك درآمد برای كتابخانه‌ها و انجمن بود، بلكه موجب انشقاق درونی انجمن نیز شد. میزگرد اعضای جوان در 1931 شكل گرفت، انجمن كتابخانه‌های پژوهشی به‌عنوان سازمانی مجزا در سال 1932 تشكیل گردید، و گزارش مهم كمیته سوم فعالیت‌ها، انجمن را در راهی قرار داد كه ناچار شد خودمختاری بیشتری برای واحدهای گوناگون، به‌ویژه كتابداران دانشگاهی فراهم نماید؛ كتابدارانی كه انجمن كتابخانه‌های دانشگاهی و پژوهشی آنها (تأسیس 1938) به بزرگ‌ترین بخش انجمن كتابداران امریكا تبدیل شد (9158 عضو در سال 1985). سه گروه از فعالیت‌های دهه 1930، كانون عمده تلاش‌های انجمن در باقی‌مانده قرن بود: فشار به دولت فدرال برای كمك به كتابخانه‌ها، پشتیبانی از آزادی اندیشه، و حركت به‌سوی برابری نژادی.

بسیاری از كتابخانه‌های دانشگاهی و عمومی از سرمایه‌گذاری دولت فدرال، كه از طریق بنگاه كمك‌رسانی دولت روزولت انجام می‌شد، بهره‌مند شدند. انجمن در برنامه‌ریزی علمی شدیداً درگیر شد، اما تنها نتیجه، دستیابی به منصبی كتابخانه‌ای در اداره آموزش و پرورش ایالات متحده بود. برای سرمایه‌گذاری در كتابخانه‌های عمومی می‌بایست منتظر گذراندن لایحه خدمات كتابخانه‌ها (1956) در دولت آیزنهاور می‌ماند. قوانین دیگر فدرال مربوط به كتابخانه‌ها، محصول برنامه‌های "جامعه بزرگ" دولت جانسون (1963-1968) بود.

جنگ جهانی دوم، به‌ویژه رخدادهای اروپا، موضوع‌های سانسور و تبلیغات را پیش كشید. این انجمن نخستین لایحه قانونی حقوق كتابخانه‌ها را در سال 1939 تصویب كرد. در سال‌های پس از جنگ و دوران هجوم به كتابخانه‌ها، سناتور جوزف مك كارتی امور مربوط به دسترسی آزاد به مواد كتابخانه‌ای را به یكی از موضوع‌های مهم انجمن تبدیل كرد. انجمن كتابداران امریكا و سازمان‌های دیگر در سال 1953 "بیانیه آزادیِ خواندن"را صادر كردند كه تأثیری شگرف بر دفاع از آزادی اندیشه داشت.

در همایش ریچموند، ویرجینیا (1936)، درباره تبعیض نژادی نسبت به اعضای سیاه‌پوست انجمن بحث شد و انجمن تصمیم گرفت در شهرهایی كه، در مورد مسكن اعضا، برابری نژادی رعایت نمی‌شود جلسه‌ای تشكیل ندهد، اما پیشرفت در این زمینه بسیار كند بود.

در پایان دهه 1960، انجمن دوباره دوره دیگری از به‌هم‌ریختگی و سامان یافتگی را تجربه كرد. اعضا از بی‌توجهی انجمن نسبت به تحولات جامعه و دور از دسترس بودن آن ناخرسند بودند و واحدهای عضو انجمن خواهان استقلال بیشتری شدند و به مشكلات ناشی از منابع درآمد و تورم نیز اشاره كردند. سرانجام در سال 1974 تغییری در ساختار حقوق قانونی فردی پدید آمد.

سال‌ها بعد، انجمن شاهد رشد در همه بخش‌ها بود. تعداد اعضای آن از مرز 50000 نفر گذشت و عواید آن دو برابر شد و به بیش از 24 میلیون دلار رسید. انجمن، نخستین مدیر اجرایی زن، لیندا كریسماند، را منصوب كرد و فعالیت‌های انتشاراتی خود را گسترش داد كه شامل انتشار منابع اطلاعاتی الكترونیكی نیز می‌شد. موضوع‌های مهمی كه هنوز برای انجمن باقی مانده عبارت است از: حرفه‌ای شدن كتابداری علی‌رغم حملات به اعتبارنامه، حق هر شهروند برای بیشترین دسترسی به اطلاعات در یك جامعه آزاد، حملات مداوم به آزادی اندیشه، تغییر در منابع پشتیبانی مالی برای كتابخانه‌ها، پیدایش علم اطلاع‌رسانی به‌عنوان رشته‌ای مستقل، و نیاز به تجدید حیات آموزش حرفه‌ای برای برآوردن نیازهای پیش‌آمده به‌وسیله فن‌آوری نوین.

سازمان و ساختار. انجمن كتابداران امریكا به‌عنوان "انجمن جمعی" یا "انجمن انجمن‌ها" توصیف شده است. هیأت قانون‌گذار انجمن، شورایی است كه به‌وسیله مدیری منتخب برای دوره‌ای یك‌ساله اداره می‌گردد. شورا كه در سال 1993 تشكیل شد، شامل یك عضو انتخابی از 11 قسمت انجمن؛ یك نماینده دوره‌ای منتخب از طریق 51 انجمن ایالتی و منطقه‌ای؛ هشت عضو هیأت اجرایی برگزیده شورا؛ كارمندان منتخب انجمن (رئیس، نایب رئیس، رئیس آینده، رئیس پیشین، و خزانه‌دار)؛ و مدیر اجرایی كه عضوی فاقد حق رأی است و هیأت اجرایی كه به‌جای شورا، اجرای خط‌مشی‌ها و برنامه‌ها را برعهده دارد و بر عملیات ستادها نظارت می‌كند. افزون بر این قسمت‌ها، 16 میزگرد وجود دارد كه برای پیشبرد "حوزه كتابداری در خارج از محدوده هر قسمت منفرد" تأسیس شده‌اند. میزگردها دارای اختیار رسمی جهت كار برای انجمن نیستند، اما قدرت غیررسمی چشمگیری را اعمال می‌كنند.

گروه‌های كوچك دیگری نیز مانند گروه‌های جدید عضویت و بخش‌های دانشجویی (در دانشكده‌های كتابداری) وجود دارند. بخش‌های رسمی انجمن، انجمن‌های ایالتی و محلی هستند كه سازمان‌هایی مستقل‌اند. همچنین 21 سازمان وابسته وجود دارند كه در میان آنها، انجمن امریكایی كتابخانه‌های حقوقی، انجمن كتابخانه‌های پژوهشی، و انجمن كتابخانه‌های پزشكی دیده می‌شوند.

انجمن كتابداران امریكا به‌عنوان سازمان مادر، در پدید آوردن ساختارهایی كه بتواند برنامه‌های عمومی سودمندی جهت همه كتابداران و نیز برنامه‌های تخصصی مفیدی جهت گروه‌های ویژه كتابداران تهیه كند، با دشواری‌هایی روبه‌رو بوده است.

برنامه‌ها. انجمن در سرتاسر تاریخ خود، آگاهی نسبت به كتابخانه‌ها را از طریق استانداردها، برنامه انتشارات، فعالیت‌های قانون‌گذاری، دفاع از آزادی اندیشه، و آموزش كاركنان كتابخانه پیش برده است. اولویت‌های دهه 1990 سنّت‌های تاریخیِ دسترسی به اطلاعات، قانون‌گذاری و تأمین بودجه، آزادی اندیشه، و آگاهی عمومی را منعكس می‌كند. فهرست‌نویسی و رده‌بندی مشترك، كنترل كتابشناختی، نمایه‌سازی، ابزارهای كتابشناختی، خودكارسازی، و شبكه‌سازی به‌وسیله واحدهای گوناگون انجمن، تشویق شده‌اند و بیشتر كتابخانه‌ها در ایالات متحده و كتابخانه‌های بسیاری از كشورهای دیگر تحت تأثیر فعالیت‌های آن قرار گرفته‌اند.

جهان بزرگ كتابداری در خارج از ایالات متحده عملاً تعداد كمی عضو در انجمن وارد كرده است (به استثنای كانادایی‌ها كه تعداد زیادی از آنها از قدیم از اعضای آن بوده‌اند). با این حال، كتابداری بین‌المللی یكی از علایق رهبری انجمن كتابداران از آغاز بوده است. همایش بین‌المللی لندن در سال 1877، كه انجمن كتابداران انگلیس از آن پدید آمد، تعداد زیادی نماینده كتابدار از امریكا داشت؛ اما حركت سودمندی كه آغاز شده بود تا زمان گردهمایی "سنت لوییس" در سال 1904 تحقق نیافت. جنگ جهانی اول، نظر امریكاییان را به‌سوی كشورهای دیگر كشاند و همایش پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن كتابداران امریكا در سال 1926 نخستین گام به‌سوی سازمان كتابداری بین‌المللی را نشان داد. سال بعد، فدراسیون بین‌المللی انجمن‌ها و مؤسسات كتابداری (ایفلا) ، در پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن كتابداران بریتانیا، به‌وجود آمد؛ درحالی‌كه انجمن كتابداران امریكا از اعضای پایه‌گذار آن بود.

دنیس تامیسن در اثر تاریخی خود (1978) نقش بین‌المللی انجمن را "نیرومند و مهم ... با روحیه‌ای تقریباً تبلیغی برای انتقال روش‌های امریكایی كتابداری به ملل دیگر..." توصیف می‌كند. بودجه بسیاری از این‌گونه فعالیت‌ها توسط بنیادها یا دولت ایالات متحده تأمین شده است. انجمن به‌صورت اداره‌ای كه وقف روابط بین‌المللی شده بود، برای مدتی نسبتاً طولانی (1943-1949 و 1956-1972) وجود داشت؛ اما بودجه آن عمدتاً به‌وسیله مبالغ اهدایی از خارج تأمین می‌شد و در اوایل دهه 1970 به‌سبب مشكلات مالی، تعطیل گردید. از سال 1986، انجمن، برنامه "دوستداران كتابخانه" را كه به‌وسیله بنگاه اطلاعاتی ایالات متحده تأمین بودجه می‌شد و موقعیت‌هایی را برای كتابداران امریكایی فراهم می‌كرد تا در كشورهای دیگر كار كنند، اجرا كرد. كمیته‌ها و هیأت‌های روابط خارجی انجمن، گذرگاه‌های مهمی برای پیشبرد علایق كتابداری در حوزه‌های كتابشناختی، آموزش كتابداری، تبادل كتابداران، و تشریك عقاید در مورد توسعه حرفه‌ای بوده و هستند. این فعالیت‌ها توسط كمیته روابط خارجی هماهنگ می‌شوند و به‌وسیله میزگرد روابط خارجی پیش می‌روند.

همایش ایفلا در شیكاگو (1985)، اقدامی با شركت شش انجمن عضو ایفلا (انجمن امریكایی كتابخانه‌های حقوقی، انجمن كتابداران امریكا، جامعه كتابخانه‌های هنر امریكای شمالی، انجمن كتابخانه‌های پژوهشی، انجمن كتابداران پزشكی، و انجمن كتابخانه‌های تخصصی)، كتابخانه‌های امریكایی عضو ایفلا، و هیأت ملی كتابداری و اطلاع‌رسانی بود. هیأت‌های نمایندگی بیش از 86 كشور در برنامه‌هایی با محتوای نظری و عملی شركت كردند. این هیأت‌ها از نمایشگاه‌های تخصصی منابع و خدمات ارائه‌شده توسط كتابخانه‌های امریكای شمالی نیز بازدید كردند.

انتشارات. یكی از مهم‌ترین كمك‌های انجمن به حرفه كتابداری انتشارات آن است. در آغاز، انتشارات انجمن توسط سازمان‌های دیگر مانند دفتر كتابخانه دیویی، هافتن میفلین ، و اداره انتشارات دولتی ایالات متحده، چاپ و توزیع می‌شد. انجمن در اوایل قرن بیستم، توسعه خدمات انتشاراتی خود را آغاز كرد و اكنون دارای یكی از نیرومندترین برنامه‌های انتشاراتی انجمن‌های كتابداری است. نخستین ویرایش راهنمای كتاب‌های مرجع در 1902 منتشر شد و كتابخانه‌های امریكایی كه جانشین خبرنامه انجمن كتابداران شد با شمارگانی فراتر از 50000 نسخه، اكنون از خواندنی‌ترین نشریات عمومی كتابداری است. انجمن توسط سالنامه انجمن كتابداران امریكا (ویرایش اول، 1976)، كه بعدها به سالنامه خدمات كتابداری و اطلاع‌رسانی انجمن كتابداران امریكا تغییر نام داد (آخرین ویرایش، 1990)، "بررسی سالانه‌ای از اطلاعات مربوط به رخدادها، فعالیت‌ها، و شخصیت‌های كتابداری" را ارائه می‌دهد. دایره‌المعارف جهانی انجمن كتابداران امریكا (ویرایش اول، 1990)، كه اكنون سومین ویرایش آن منتشر شده است، "اطلاعات مقدماتی لازم برای درك مطالب و مشكلات جاری" را فراهم می‌كند. سیاهه كتاب پیایند مهمی در مورد كتاب‌گزینی برای هزاران كتابخانه است. همچنین انجمن و واحدهای آن گستره متنوعی از كتاب‌ها، جزوه‌ها، ابزارهای كتابشناختی، استانداردها، سیاهه‌های خواندنی، و منابع دیداری و شنیداری را ارائه می‌كند.

خدمات انتشاراتی انجمن كتابداران امریكا در اوایل دهه 1990 عهده‌دار تولید بیش از 300000 نسخه كتاب و جزوه بود. همچنین، 47 نشریه با شمارگان بیش از 360000 نسخه منتشر كرد.

ارتباط با سایر سازمان‌ها. بخش‌ها دارای روابط ویژه‌ای با انجمن هستند و اعضای دارایِ حق رأی شورا را انتخاب می‌كنند. در عین حال، سازمان‌های مستقلی هستند و بعضی از آنها در كالیفرنیا، نیویورك، و تگزاس دارای اعضایی بیش از تعداد اعضای سایر قسمت‌های انجمن هستند.

انجمن‌های كتابداری و اطلاع‌رسانی، آموزش كتابداری، حقوق، پزشكی، و تئاتر با انجمن كتابداران امریكا هدف مشتركی دارند، اما مشاركت آنها غیرمستقیم‌تر از مشاركت بخش‌های انجمن است.

انجمن، در طی سال‌ها، نمایندگانی به سازمان‌های خارج از حوزه كتابداری و اطلاع‌رسانی، مانند شورای امریكایی آموزش و پرورش، شورای ملی معلمان زبان انگلیسی، و هیأت ملی ایالات متحده در یونسكو، اعزام كرده است.

روابط با انجمن‌های ملی عمده كتابداری را می‌توان با كلمه "تعاونی" به بهترین شكل توصیف كرد. انجمن كتابداران امریكا با انجمن كتابخانه‌های پژوهشی، انجمن امریكایی كتابخانه‌های حقوقی، انجمن كتابداران پزشكی، انجمن كتابداری موسیقی، و انجمن كتابداران تخصصی، در مورد قوانین حق مؤلف همكاری كرده و نیز از طریق اداره خود در واشنگتن با سازمان‌های متعددی، كه با آن دارای علایق مشترك در قانون‌گذاری فدرال هستند، رابطه برقرار كرده است.

سایت انجمن:

http://www.ala.org/

 

مآخذ:

ویکی پدیا- دایره المعارف علوم کتابداری و اطلاع رسانی

 

 




طبقه بندی: دانستنی ها، 
ارسال توسط خانم جوادیان
موضوعات
آرشیو مطالب
پیوند های روزانه
نویسندگان
آمار سایت